สนร. เยอรมนี ขอแสดงความยินดีกับนายพิชญะ จินะกาศ นทร. โอดอส รุ่นที่ 3.2 ที่สำเร็จในการศึกษาในระดับปริญญาตรี

สวัสดีครับ อีกประมาณ 3 เดือน ก็จะครบรอบ 6 ปี ของการมาอาศัยอยู่ที่สหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีแล้ว ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาผมมีหลากหลายความรู้สึกและประสบการณ์ที่อยากมาเล่า มาแชร์ให้เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ได้ฟังกันครับ

ในช่วงปีแรก เป็นปีที่ผมได้ยินได้ฟังจากรุ่นพี่นักเรียนทุนหลายคนว่าเป็นช่วงที่มีความสบาย มีความสุขที่สุด พยายามเก็บเกี่ยวประสบการณ์ พูดคุยกับเพื่อนต่างชาติ และทำกิจกรรมให้ได้มากที่สุด แต่ผมยังมีความกลัวที่ต้องเผชิญหน้า และพูดคุยกับชาวต่างชาติอยู่ ทำให้ภาษาของผมนั้นไม่ค่อยพัฒนาสักเท่าไหร่ ผมคิดแค่ว่าต้องสอบวัดภาษาให้ผ่านเท่านั้น ในความคิดตอนนั้นคือ สอบ สอบ สอบ ทำแบบฝึกหัดอย่างเดียว เลยไม่ค่อยมีโอกาสได้พูดคุยกับใคร ทักษะการพูดจึงไม่ค่อยพัฒนาเท่าที่ควร แต่หลังจากการเรียนภาษาจบเหตุการณ์และภารกิจอันท้าท้ายที่เริ่มผ่านเข้ามาทดสอบ คือ เราจำเป็นต้องใช้ภาษาที่เรียนมานั้นในการหาที่อยู่ใหม่ในการเรียนต่อในระดับเตรียมมหาลัย เป็นครั้งแรกที่ต้องออกมาเผชิญโลกกว้างเอง หาที่อยู่เอง ไม่ใช่ที่อยู่ที่ สนร.เยอรมนี หรือว่าสถาบันเกอเธ่จัดหาให้ ตอนนั้นเราต้องติดต่อ ต้องโทรศัพท์เพื่อที่จะนัดหมายไปดูบ้าน ผิดหวังหลายครั้ง สถานการณ์มันบังคับ ต้องพูดแล้ว อายไม่ได้แล้ว ไม่งั้นไม่มีบ้านอยู่ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้ชีวิตเหมือนหลุดจากกำแพงความกลัวที่เคยมี  หลังจากนั้นผมได้มีโอกาสได้ใช้ภาษาได้พูดคุยกับเพื่อนมากขึ้น ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวแล้ว อีกหนึ่งความทรงจำที่ดีคือกลุ่มเพื่อนคนไทยที่เรียนโรงเรียนเตรียมมหาวิทยาลัย ทุกคนน่ารักช่วยเหลือกันมาก เราอ่านหนังสือด้วยกัน พากันไปห้องสมุด ติวสอบด้วยกัน และเราก็ผ่านกันมาด้วยดีทุกคน ถ้าเพื่อนๆ ได้ผ่านมาอ่านบทความนี้เราขอบอกว่า ขอบคุณตอนนั้นที่เราช่วยเหลือกัน ขยันกัน เป็นอะไรที่คิดถึงแล้วยิ้มตามตลอด

ช่วงเรียนมหาวิทยาลัย พยายามหาเพื่อน หรือคนรู้จักให้ได้มากสุด ควรรู้จักทั้งเพื่อนในรุ่นเดียวกัน รวมถึงรุ่นพี่ด้วยเพราะพวกเขาจะมีแบบฝึกหัด เฉลยและข้อสอบเก่าเยอะมาก พยายามสอบถามว่าวิชานี้ Professor               ออกข้อสอบประมาณไหน Professor ต้องการอะไร อย่ามีความเกรงใจและเขินอาย จากประสบการณ์ที่มีผ่านมาคือ ไม่มีเพื่อนคนเยอรมันคนไหนที่ปฎิเสธที่จะให้ความช่วยเหลือเลย และเพื่อนทุกคนจะมีการติดตาม สอบถามตลอดว่า เป็นไงบ้าง ทำได้ไหม ให้ช่วยอะไรอีกหรือเปล่า จนเทอมหลังๆ มานี้กลับเป็นฝ่ายเราที่มีแต่คนเข้ามาถามขอสรุป ขอแบบฝึกหัด ทำให้เราได้เป็นฝ่ายที่แชร์กลับไปบ้าง ส่วนเรื่องของการเรียน การที่จะใช้คติเดิมคือ เรียนเพื่อสอบ นั้นใช้ไม่ได้แล้ว เพราะต้องเรียนแบบเข้าใจ สามารถสรุป วิเคราะห์ได้ การเตรียมตัวสอบต้องอ่านของตัวเองให้เข้าใจก่อนหลังจากนั้นพยายามเกาะกลุ่มติวกันหลายๆ คน และแลกเปลี่ยนความรู้กัน จะช่วยทำให้เข้าใจมากขึ้น

เข้าสู่ช่วงฝึกงาน การหาที่ฝึกงานนั้นเป็นงานยากพอสมควร ต้องเขียนใบสมัครและเรียบเรียงประวัติผลงานให้ดี การได้รับคำปฏิเสธเป็นเรื่องปกติ พยายามทำใจยอมรับและเดินต่อไปคิดเสียว่าครั้งหน้าเราต้องเตรียมพร้อมมากกว่าเดิม ผมรู้สึกโชคดีและขอบคุณทุกบริษัทที่ปฏิเสธและรับผมเข้าฝึกงาน ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างในการทำงาน ผมได้เข้าฝึกงานที่บริษัทเกี่ยวกับการตรวจสอบการคำนวณโครงสร้างตึก ซึ่งนั้นหมายถึงความรับผิดชอบที่ต้องมีมากกว่าสาขาวิชาอื่น เพราะต้องตรวจทุกโครงสร้างตั้งแต่รากฐานบ้านจนถึงหลังคาบ้าน และเราต้องเซ็นรับรองทุกครั้ง และถ้ามีอะไรผิดพลาดมา เราและบริษัทก็ต้องพร้อมที่จะรับผิดชอบ การที่จะทำให้หัวหน้าเชื่อใจมั่นใจในตัวเรา คือต้องเราพิสูจน์ให้เห็นว่าเรามีความตั้งใจในการทำงาน การตั้งคำถามเป็นการแสดงออกอีกอย่างหนึ่งว่าเราสนใจและพยายามที่จะเข้าใจ การเข้าหาเพื่อนร่วมงาน การขอความช่วยเหลือและการเสนอให้ความช่วยเหลือนั้นเป็นอีกหนึ่งกลเม็ดในการมัดใจทั้งหัวหน้าและเพื่อนร่วมงาน สำคัญที่สุดคือความรับผิดชอบต่องานที่ได้รับมอบหมายและตรงต่อเวลา ระหว่างทางเป็นยังไงไม่รู้แต่เมื่อถึงปลายทางแล้วงานต้องเสร็จสมบูรณ์ ต้องเรียงลำดับให้ความสำคัญกับงานที่ได้รับ อีกหนึ่งความโชคดีคือผมได้มีโอกาสฝึกงานและเขียนงานจบที่บริษัทที่ฝึกงานนี้ต่อ เนื่องด้วย Professor ที่เขียนงานจบด้วยเคยทำงานที่บริษัทนี้ ทำให้ผมเหมือนกับว่ามีโอกาสได้เจอที่ปรึกษาทุกวัน สามารถเข้าไปสอบถามได้ตลอดเวลา เป็นเวลาเกือบ 9 เดือน ในชีวิตการฝึกงานที่รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นและชีวิตได้เรียนรู้ทั้งจากห้องเรียน การทำงาน สังคมการทำงาน การใช้ชีวิต อยากบอกทุกคนว่า ให้คิดบวก พยายามคิดบวก พยายามกระตุ้นตัวเองทุกวันว่าทำได้ วันนี้คือวันของเรา ท้อได้แต่อย่านาน พยายามปรับมุมมองชีวิต มองในหลายๆ แง่มุม

สุดท้ายนี้ขอบคุณสำหรับโอกาสจากรัฐบาลไทย ขอบคุณการดูแลช่วยเหลือจาก สนร.เยอรมนี ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทุกคนสำหรับมิตรภาพดีๆ ที่มีให้กันเสมอมา

พิชญะ จินะกาศ